Деца данас излазе из школе са гомилом формула и дефиниција у глави, а не знају да умесе хлеб, зашију дугме, замене сијалицу или прочитају рачун за струју. Школа их годинама припрема за испите, а не за живот који почиње кад испити престану. Некада је постојао предмет Домаћинство, али је и он био танак — пар часова, без праве опреме, више на папиру него у рукама. У међувремену смо као друштво изгубили и ону другу линију одбране: породице у којима се то учило од баба и дедова све су ређе, па клинци остају без икога ко би им показао.
Предлог је да се "Практичне животне вештине" уведу као озбиљан, обавезан део наставе од виших разреда основне па кроз целу средњу школу — не као „додатак“ него као предмет са правим фондом часова. Кување и основе исхране, шивење и одржавање одеће, ситне поправке у кући, основе електрике и водоинсталација, рад са алатом, али и ствари као што су кућни буџет, читање уговора и шта радити кад ти се поквари нешто у стану. Све то у радионици, с рукама, а не из уџбеника. Школа која научи дете да само себи скува ручак и поправи славину даје му нешто што ће користити сваки дан до краја живота — а то се за добар део садашњег градива не може рећи.
Коментари
Још нема коментара. Пријавите се и започните разговор.